“Ben je nou alweer moe?”

Amy (4jaar): “Mam, kan je mij vandaag moe melden?” Bam.. Die is raak. We lachen om deze uitspraak maar wat een wijze woorden van dit 4 jarige meisje! Want waarom is het wel acceptabel om je ziek te melden maar niet om je moe te melden? Hoeveel beperkende overtuigingen zijn er nog over het fenomeen “moeheid” en wat zouden we onszelf cadeau geven als we onze moeheid wat meer toe kunnen laten?

Moeheid uit zich in verschillende vormen. Je kunt fysiek moe zijn van een sporttraining of mentaal moe van een dag werken. Dit zijn vormen die voor de meeste mensen herkenbaar zijn. Energetisch moe zijn, dat de moeheid van je emotioneel (energetisch) systeem inhoudt, is een moeheid die vaak niet gezien of begrepen wordt (of wil worden), terwijl deze vorm enorm om aandacht vraagt in deze tijd.

Een tijd waarin de groep sensitieve mensen groter wordt, een tijd waarin kinderen steeds gevoeliger worden. Steeds meer mensen willen leven vanuit het hart maar komen in conflict met de verwachtingen van de maatschappij. De signalen liegen er niet om. Steeds meer kinderen met depressieve klachten, steeds meer kinderen met diagnoses ADHD of licht autisme,  steeds meer jong volwassenen met een burn out (de zogeheten quarter life crisis). Zij staan aan het begin van de maatschappij en de kloof om eraan deel te nemen lijkt als maar groter te worden.

Vaak krijg ik te horen dat deze maatschappij nu eenmaal niet is ingericht voor hooggevoeligen zoals ik. Daar ben ik het helemaal mee eens. Waar ik het niet mee eens ben is de boodschap dat ik dan toch zou moeten proberen daar een weg in te vinden zodat ik kan meedraaien in deze maatschappij. Waarom zou ik mij aanpassen aan een maatschappij die duidelijk om transformatie vraagt? Voor mijn gevoel houden we dan een patroon in stand waar we eigenlijk als mensheid uit willen groeien.

Het eerste wat je als hooggevoelige leert is het omgaan met prikkels door jezelf af te schermen. Ik kan begrijpen waarom dit belangrijk is want prikkels komen nu eenmaal veel harder binnen en je hebt er ook langer last van. Zo leer je ook je eigen energie af te schermen zodat je geen ‘last’ hebt van de energie van iemand anders. Het gevoel dat iemand je leegzuigt of het gevoel dat je iemands emotie hebt overgenomen terwijl jij je eigenlijk helemaal goed voelde zijn dingen die je vaak hoort. Redenen genoeg dus om jezelf daarvoor af te sluiten zou je denken. Voor mij voelt dit echter niet meer kloppend om mezelf te beschermen voor de energie van de ander. Mijn ervaring is dat het mij op langere termijn alleen maar vermoeider maakt omdat het een vorm van weerstand kan zijn op dat wat je in dat moment kan worden aangereikt.

Als er van mij wordt gevraagd mij af te schermen binnen het contact met mensen, voelt dat dus niet kloppend. Het is alsof de uitwisseling van energie niet meer kan stromen en dat maakt mij juist heel erg moe. Datgene waar je ‘last’ van denkt te hebben, namelijk de vervelende energie die van een ander afkomstig lijkt te komen, zegt vaak iets over jezelf. Iets in jou wordt aangeraakt omdat het om transformatie vraagt. De energie van de ander kan namelijk alleen maar in jou aanhaken als er een haak in jou aanwezig is. Wanneer ik mij afsluit of bescherm voor de energie van een ander, vermijd ik ook datgene in mezelf dat eigenlijk om transformatie vraagt. Ik ontneem mezelf die kans.

Ik kies er dus bewust voor dat niet te doen! Ik wil mij niet afsluiten, ik wil mijn eigen proces en ontwikkeling niet vermijden. Ik sta graag in verbinding met alles wat er in het moment is en daar horen dit soort dingen bij. En ja, dan word ik soms heftig geraakt, en ja dan ontdek ik wat er in mij om transformatie vraagt, en ja dat zijn soms heftige spiegels en dat is niet altijd leuk, en ja daar word ik energetisch moe van. Zo moe dat ik het gevoel heb dat mijn lijf, mijn zenuwstelsel, helemaal open staat en ik geen enkele prikkel kan verdragen. Maar juist in deze momenten geloof ik dat het niet de bedoeling is om een trucje toe te passen om mezelf af te schermen zodat ik mee kan blijven draaien in de maatschappij. Het is nodig om deze moeheid te doorvoelen, de ruimte te geven. Het is een moment van herstel. Herstel van een verandering (transformatie) in je emotionele lichaam.

Beperkende overtuigingen zoals: (“Ik ben niet ziek, dus schouders eronder en toch maar aan het werk”) maken dat we te weinig of zelfs geen ruimte willen geven aan de moeheid van ons emotionele (energetische) lichaam. “Schouders eronder en doorgaan, want dat wordt nu eenmaal van mij verwacht” was ooit ook mijn beperkende overtuiging, met alle gevolgen van dien. Deze overtuiging en het vervolgens geen ruimte geven aan de emotionele moeheid, maakt dat mensen (langdurig) ziek worden, lichamelijke klachten krijgen die vaak geen duidelijke medische oorzaak hebben, of letterlijk gedwongen worden rust te nemen doordat ze beperkt worden in hun bewegingsvrijheid.

Ik geloof dat als we de verbinding met onszelf aangaan, onze haken durven te zien en de moeheid die hiermee gepaard kan gaan serieus te nemen, we uiteindelijk een gezonder mens zijn. En dat brengt een positieve kettingreactie teweeg. Binnen de omgeving van je gezin, binnen je werk, en uiteindelijk ook binnen de maatschappij.

Mijn boodschap voor zelfbescherming zou zijn:

  1. Probeer een balans te houden in je wekelijkse activiteiten zodat je genoeg rust kunt pakken.
  2. Blijf in verbinding met jezelf en je omgeving, sluit jezelf niet af voor het mooiste dat er is, dat wat NU is.
  3. Neem je moeheid serieus.

Hoe meer ik in verbinding sta met mezelf en met alles om mij heen, hoe meer levensgeluk ik ervaar.

Zo ook in de soms pittige lessen die mij worden aangereikt door het contact met de ander. Hoe mooi is het om steeds meer te groeien in bewustzijn. Hoe mooi is het dat er steeds minder haken aanwezig zijn om op een vervelende manier geraakt te worden. Hoe mooi is het om steeds meer intens levensgeluk te ervaren.

Als we daad werkelijk het verlangen hebben om een maatschappij te creëren waarin liefde, gevoel en  verbondenheid meer centraal staan, laten we dan bij onszelf beginnen. Laten we de verbinding met onszelf aangaan en ruimte innemen wanneer dat nodig is. En nee, dan ben je niet zwak, je bent niet labiel, je gedraagt je niet overgevoelig, je bent niet zielig, je bent niet minder dan de rest, je bent niet minder betrokken, het is geen slachtoffergedrag.  NEE, JIJ BENT KRACHTIG! Jij gaat je eigen processen aan en daar heb je enorme ballen voor nodig! Je neemt je eigen ruimte in en dat is niet alleen liefdevol en dienstbaar naar jezelf maar ook liefdevol en dienstbaar naar de maatschappij die zo om transformatie vraagt.

Dus: “Mam, kan je mij vandaag (energetisch) moe melden?”

Hell yeahhh!

Liefs

Samira

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s